Voorwoord Jan Kortie

‘Dit boek gaat over transformatie. Een zachtaardige, maar niettemin indrukwekkende transformatie. En het gaat over twee verlangens die wij mensen allemaal gemeen hebben, en die ten grondslag liggen aan stembevrijding.

Het eerste verlangen gaat over jezelf zijn. Het werkelijk, steeds weer, precies de mens durven zijn die je in wezen bent, dat betekent dus: het totaal aanvaarden van je eigenheid. Om niet te zeggen: je afwijkendheid. In grote waardigheid en tegelijk in gepaste nederigheid. Ongegeneerd én zonder te pushen, moeiteloos. Je eigen natuurlijkheid, je vitaliteit omarmen én naar buiten brengen. Want alles, ja, álles in ons wil gekend, gehoord, gegeven worden.

Nou, dat is niet niks, als je het mij vraagt.

(…)

Ik ben erg blij dat mijn dierbare collega Marjo Brenters dit boek geschreven heeft. Marjo is stembevrijder, ze behoorde tot de eerste lichting die onze opleiding voltooide, en sindsdien hebben we in tal van collegiale en vriendschappelijke uitwisselingen onze ervaringen met elkaar gedeeld. Maar ze is ook schrijfster, en dat komt erg van pas, want schrijven over stembevrijding is allesbehalve gemakkelijk. Ik ken Marjo als iemand die een grote belangstelling heeft voor wat zich in haarzelf en in haar klanten afspeelt. Met grote openhartigheid beschrijft ze haar eigen processen. En in tal van voorbeelden laat ze anderen aan het woord, en ook hen verleidt ze tot precieze en eerlijke beschrijvingen van hoe stembevrijding voor hun gewerkt heeft en nog werkt.

Je hebt een zachtaardig boek in handen, waarin je vast herkenning vindt. Stembevrijding is een levendig proces en dat is precies wat alle verhalen in dit boek doen: ze brengen leven. Ik wens je graag toe dat dit boek ook jou bij zachtheid brengt én bij je zangverlangen. Dan is een liefdevolle wereld echt weer dichterbij gekomen.’ 

Jan Kortie

Reacties van lezers

‘Overeenkomsten en raakvlakken zijn er vele met jouw werk: in het moment zijn, héél-wording doormaken als mens, verborgen angsten/ boosheid/ macht/ onmacht etc. etc. aanzien zoals die zich in je voordoen en die laten vloeien, bij jou tot vloeien gebracht in zang,in zen laten vloeien in de bestaanservaring zondermeer.

Een raakvlak is natuurlijk dat “de zang die je bent, opklinkt uit de ENE altijd klinkende eeuwige melodie…”

Met dankbaarheid heb ik jouw boek gelezen. Zen is voor velen een taaie langdurige weg; de weg die jij wijst zou prachtig zijn voor zovele mensen…en meer direct toegankelijk, denk ik.’

Kees van den Muijsenberg (Zen-leraar)